თამაში კვლავაც გარდაუვალია

“Written kisses don’t reach their destination, rather they are
drunk on the way by the ghosts.”
― Franz Kafka, Letters to Milena

 

გინახავთ ერთმანეთის მომლოდინე ადამიანები?! ხშირად ლოდინი მთელი ცხოვრება გრძელდება, დაუსრულებლად და ასე, რაღაცნაირად ცხოვრება იქცევა თავად მოლოდინად…

რატომ ვერ შევხვდით ერთმანეთს ამ ცხოვრებაში?! თუ უკვე შევხვდით, რატომ ვერ ვიცანით ერთმანეთი?! და თუ ვიცანით ერთმანეთი, რატომ ვკარგავთ გამუდმებით?! რატომ ვერ ვახერხებთ ერთმანეთის შენარჩუნებას, ნუთუ ასე რთულია, იცნო და თან არ გაუშვა?!

ამ სამყაროში ყოველი ჩვენი დღე ჯადოქრობითაა სავსე: ყოველი ჩვენგანი მეორეზე გავლენის მოხდენის შესაძლებლობას ფლობს, თანაც ზოგიერთმა ამის შესახებ არც კი იცის. არსებობენ ისეთებიც, რომელთა გავლენა ჩვენს ცხოვრებაზე გარდაუვალიც კია, ისინი არსებობენ სწორედ იმისთვის, რომ ჩვენ რაღაც გვასწავლონ და ჩვენი მეშვეობით თავადაც ისწავლონ, ასე მუდმივად ჩვენ მასწავლებლის და მოსწავლის როლებს ვცვლით… in perpetuum… თამაშები კვლავაც გარდაუვალია… და ამ თამაშებში არის რაღაც ძალიან საკრალური და სევდიანიც ამავდროულად.

bb3fd73f6a148725fd62209317356c81

სანამ ჩვენში ისევ არსებობენ მოლოდინები და გარშემო მყოფ ადამიანებს ისევ შეუძლიათ ჩვენი ცხოვრების თავდაყირდა დაყენება, სანამ ისინი გვასწავლიან დაუზარებლად, როგორ გავხდეთ უკეთესები და ვიბრძოლოთ ისე, რომ არ დავნებდეთ, ჩვენ ვერასდროს შევწყვეტთ თამაშს, სიყვარულს, ნდობას, ღიმილს და ერთმანეთთან დაბრუნებას…

და მერწმუნეთ, მე ვყოფილვარ მასწავლებელიც, თუმცა უფრო ხშირად – მოსწავლე და გეტყვით, რომ სევდასთან გამკლავება მაინც დარჩება ადამიანთა ცხოვრების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან გამოწვევად…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s